|
Í myndum Andrésar Kolbeinssonar frá árunum 1952 - 1965 birtist okkur ný Reykjavík, og jafnhliða ný sýn á Reykjavík. Stílhrein og tær, full af kyrrð og glöggsýni á hin smáu atriði sem gera lífið fegurra. Og þessi nýja sýn Andrésar gerir sjálfa borgina líka fagra. Því þótt við þekkjum staðinn og tímann og jafnvel fólkið, þá er allt bjartara, hreinna og fínna en okkur minnti, séð í gegnum linsu Andrésar.
Þorpsbragurinn er horfinn, stórborgin birtist, gljáfögur og stílhrein, þar sem húsin og bakgarðarnir hafa yfir sér stranggeómetrískt og agað yfirbragð. Lítill drengur siglir á reiðhjóli uppúr spýtnahrúgu í forgrunni á meðan nýbyggingar í bakgrunni sýna stækkandi borgina og boða fullorðinslífið sem bíður hennar og drengsins líka. Kaffihúsin virðast manni meistaraleg, háklassísk hönnunarstykki þar sem tryggð er kyrrðarstund frá erli borgarinnar og umferð þeirra örfáu bifreiða sem sjá má á götunum. Íbyggnir listamenn eru að störfum, djúpt hugsi eða glaðbeittir mundandi verkfæri sín eða bara nýbúnir að lakka á sér neglurnar, vel vitandi að vöxtur borgarinnar og vöxtur listalífsins eiga sér sameiginlegan taktmæli. Matvælaframleiðsla verður öllum á óvart fagurhrein og listilega formnæm í meðförum Andrésar, jafnvel kaffihlé starfstúlknanna symmetrísk hamingjustund.
Æviferill
Andrés Kolbeinsson er fæddur 7.9.1919 að Þorvaldsstöðum í Hvítaársíðu á Mýrum, en flutti á 5. ári að Stóra Ási í Borgarfirði og er alinn þar upp, elstur í hópi fimm systkina. Hugur hans hneigðist snemma til tónlistar. Hann var alinn upp við tónlist og lærði ungur á orgel og harmónikku og spilaði á böllum í sveitinni frá unglingsárum. Árið 1942 flytur hann til Reykjavíkur og hóf vinnu við rafvirkjun að undirlagi föður síns, en tónlistin togaði alltaf í hann og hann hóf því jafnframt píanónám við Tónlistarskóla Reykjavíkur hjá Victor Urbancic. Urbancic hvatti hann til að læra á óbó, því aðeins einn óbóleikari var í Reykjavík á þessum tíma. Á þessum árum tók Tónlistarfélagið að starfrækja Hljómsveit Reykjavíkur og þar vantaði óbóleikara, þróuðust mál þannig að Tónlistarfélaginu þótti Andrés það efnilegur tónlistarmaður að það bauðst til að styrkja hann til náms í óbóleik í Englandi, með það fyrir augum að hann gerðist hljóðfæraleikari með hljómsveit Tónlistarfélagsins að námi loknu. Til Englands fór hann á stríðsárunum og hóf nám haustið 1944 við The Royal Manchester College of Music og tók burtfararpróf þaðan 1947. Heimkominn hóf Andrés að leika með Útvarpshljómsveitinni tvo daga í viku og þegar Sinfóníuhljómsveit Íslands var stofnuð árið 1950 spilaði Andrés með henni frá upphafi fram til ársins 1977. En tónlistin var magurt lifibrauð og hann þurfti að drýgja tekjur sínar með einhverjum hætti. Ljósmyndun hafði vakið áhuga hans snemma og varð nú hans annað aðalstarf, bæði sem hlutastarf hjá stofnunum og myndatökur fyrir ýmsa aðila. Starfsferill Andrésar á þessum árum var fjölbreyttur, byggði á tónlistarflutningi, ljósmyndun, kennslu og nótnaskrifum, og er lýsandi dæmi um þau kjör sem íslenskir listamenn bjuggu við í ungu og vaxandi borgarsamfélagi eftirstríðsáranna, tímabili og tíðaranda sem Andrés lýsir svo vel og miðlar í ljósmyndum sínum. Á námsárum sínum í Englandi kvæntist Andrés Beryl Joy og eignuðust þau tvö börn, Kolbein og Susan Helgu. Andrés kvæntist annað sinn árið 1961, Hrafnhildi Pedersen, og eignuðust þau eina dóttur, Hildi Kolbrúnu.
Andrés hefur alla tíð verið mikill grúskari, á margar bækur og hefur lesið mikið. Fjalla þær um víðfeðmt efni; tónlist, tungumál, ljósmyndun, sagnfræði, sálfræði, heimspeki, læknisfræði, líffræði og ýmsan annan áhugaverðan fróðleik. Í dag heldur Andrés eigið heimili við Austurbrún, umvafinn bókum sínum, hljómflutningstækjum og ljósmyndagræjum, með stórkostlegt útsýni yfir sund og út til Esju. Hann er enn að taka ljósmyndir, grúska í bókum og viða að sér fróðleik og fylgist vel með tækninýjungum á sviði ljósmyndunar.
|
